Natuurlijke electrische ("E") en electromagnetische ("EM") velden zijn alom aanwezig in onze biosfeer en de meeste diergroepen hebben in hun evolutionaire bestaan met deze velden leren leven. Vele soorten gebruiken bijv. het aardmagnetische veld tot hun voordeel, zoals bij kompasoriëntatie, migratie en plaatsbepaling. Maar de geciviliseerde mens heeft het vermogen tot gebruik grotendeels verloren, mogelijk door afstomping of door gebrek aan oefening van de zintuigen.

Dat wil niet zeggen dat we de velden niet kunnen waarnemen en sommige natuurvolkeren gebruiken deze gave inderdaad. Maar wij hier in het westen hebben misschien een defect opgelopen in de verwerking van de signalen in het centrale zenuwstelsel. Dat hindert ons niet want we hebben voldoende technologische hulpmiddelen als kompas en GPS die ons nu kunnen leiden.

Maar anders zit dat met de kunstmatige velden van de vele electrische en electronische apparaten waar we ons mee omringen. Sommige personen worden beroerd of ziek van die kunstmatige velden. Interessant genoeg betekent dat indirect dat we velden metterdaad kunnen waarnemen en dat we beschikken over middelen (antennen? zintuigen?) om die te detecteren. Dergelijke personen zijn "electrosensitief". Maar het feit dat zulks leidt tot onaangename sensaties of ziekte betekent ook dat we deze personen "electrogevoelig" mogen noemen, lijdend aan het verschijnsel "electrostress" of elektrische overgevoeligheid. 

Hoevelen zijn door EO getroffen?

Hoeveel mensen lijden eigenlijk aan Elektrische Overgevoeligheid? Een precies antwoord is niet te geven omdat daar geen onderzoek naar is gedaan en daar ook geen algemene belangstelling voor bestaat. Uit eigen ervaring kennen we een tiental mensen die aan EO lijden, maar in verschillende mate. Een aantal geïnteresseerden behorend tot de Duitse studiegroep "Katalyse" en schrijvers van het fraaie boekje "Electrosmog" (zie in litteratuurlijst M. Karus e.a., 1995) komt tot een ruwe schatting van 1 op de 1000 personen; voor de groep personen die omgaan met PC beeldschermen zou het percentage veel hoger liggen, mogelijk 1-2%. Het lijken ons acceptabele schattingen.

Het verschijnsel Elektrische Overgevoeligheid, resp. electrostress of hoe het ook genoemd moge worden, is zeker niet algemeen geaccepteerd. Artsen en ARBO-diensten kunnen er al helemaal niet mee uit de voeten. Dit leidt er toe dat EO-gevoeligen zich al snel wenden tot alternatieve genezers. Dit is ongewenst omdat effectieve maatregelen in de directe omgeving dan uitblijven.

Er zijn meerdere onderzoekingen uitgevoerd om het bestaan van EO vast te stellen maar de wetenschappelijke betrouwbaarheid is in vele gevallen discutabel. Daar zijn 3 redenen voor aan te voeren:
- de wenselijke proefopzet met dubbelblinde experimenten voldoet niet steeds aan wetenschappelijke criteria
- onderzoekers gaan uit van verkeerde veronderstellingen t.a.v. de werkelijke gevoeligheid van EO-gevoeligen: drempelwaarden liggen soms meerdere orden van grootte lager dan aangenomen
- de opzet van experimenten is soms om aan te tonen dat er geen EO-gevoeligheid bestaat en de vraagstelling is dan dienovereenkomstig ‘gekleurd’
- zoals in de klassieke geneeskunde gebruikelijk is werden z.g. epidemiologische studies gedaan naar de meetbare effecten op een grote groep willekeurig gekozen proefpersonen; deze proeven lopen op niets uit omdat:

1. het begrip meetbaar op zichzelf al discutabel is en voor het gemak wordt vaak de ontwikkeling van kankers geteld –althans geen criteria genomen die EO-gevoeligen liever onderzocht zouden zien;
2. (2) als inderdaad slechts 1 promille van de toevallige mensen EO-gevoelig is versdwijnt zijn eventueel specifieke reactie volledig in de ‘ruis’ van reacties van niet-EO_gevoeligen.

Wij zouden het buitengewoon op prijs stellen indien de onderzoekingen zich zouden richten op –en vanuit- de personen die last hebben van EO en zien wat met hen specifiek aan de hand is. Epidemiologische studies zijn van geen waarde zolang je niet weet wat je meten wilt.
Illustratief voor deze probleem-ontkennende gang van zaken is dat de World Health Organization (WHO), kennelijk gealarmeerd door het toch grote aantal EO rapporten een aantal studies heeft geïnitieerd in een groot EMF (electromagnetic fiield)-project; opzet, programma en resultaten daarvan zijn te raadplegen op de websites opgesomd onder WHO hoofd: www.who.int/health_topics/electromagnetic_fields/en/ . Het heeft ons inziens niet zo veel zin deze te bestuderen omdat deze studies lijden aan de zojuist beschreven ‘partijdigheid’. We houden ons echter beschikbaar voor een andere interpretatie.
In het najaar van 2004 is onder auspicien van de WHO in Praag een conferentie gehouden waar din de workshop "Electrical hypersensitivity" zinnige medelingen en posters zijn gepresenteerd.

Deze constatering maken we tot ons probleem. In deze website voor en door Electrisch Overgevoelige personen richten we ons op zowel de praktische constateringen en oplossingen als op de theoretische achtergronden en verklaringen. En vooral op de acceptatie van het probleem bij EO_lotgenoten en de ons verzorgende gezondheidsdiensten en superieuren.

Doelstellingen

D.m.v. deze website beogen we EO gevoeligen dichter bij elkaar te brengen om gegevens er ervaringen uit te wisselen en een discussieplatform te vormen. Omdat we ook uitgezocht willen zien hoe we de problemen kunnen oplossen is het nodig ons te interesseren voor enige meer fundamentele vragen als bijv.:

• Wanneer noemen we iemand electrosensitief of –gevoelig? Wat zijn de kenmerkende symptomen?
• Hoe kunnen schadelijke velden eigenlijk worden waargenomen: bezitten we daartoe een soort van antenne of andere biologische sensoren?
• Hoe komt het dat personen een heel verschillende gevoeligheid kunnen hebben t.a.v. veldsterkte en –eigenschappen, i.h.b. frequenties van EM wisselvelden?
• Hoe wordt de ontvangen ‘informatie’ door het lichaam geloodst en is het misschien zo dat EO gevoeligen in de precieze route van elkaar verschillen?
• Kan iemand een helder inzicht krijgen in zijn/haar specifieke gevoeligheden zodat die ook op specifieke adviezen kan gaan rekenen?
• Kunnen we helpen het verschijnsel EO uit te leggen aan de ‘omgeving’ van een EO gevoelige zoals artsen, werkgever of ARBO functionaris?
• Helpt kennis t.a.v. de fysische en chemisch processen die we onderscheiden om schadelijke velden te elimineren, dan wel af te schermen?

We moeten een keus maken. Er zijn vermoedelijk meerdere soorten van Elektrische Overgevoeligheid omdat er zoveel soorten velden zijn: elektrische en elektromagnetische en beide in de variant stationair of wisselend. Bovendien kan voor de EM wisselvelden zowel de frequentie verschillen als de veldkarakteristiek.

Zoals verderop wordt uitgelegd ontstaan veel van de gerapporteerde problemen in onze technologische wereld uit de ingebruikname op grote schaal van beeldschermen en nieuwe elektronische apparaten die velden uitstralen van gering vermogen maar uiterst schadelijke eigenschappen (DECT telefoons, IT apparatuur). We richten ons daarom primair op EM velden; die lijken het meest bedreigend. We laten andere velden die ons tevens omringen –zoals die van radio- en Tv-zenders, GSM antennes en magnetrons- even buiten beschouwing.

Zijn klachten van mensen met Elektrische Overgevoeligheid niet al eerder bestudeerd? Jazeker. We kennen allen de rapporten die handelen over gevaren van het wonen onder hoogspanningsleidingen of in de buurt van GSM antennes op daken, etc. Echter, om twee redenen zijn de gehanteerde benaderingen niet relevant voor ons EO-gevoeligen:

1. De frequenties waar we nu over spreken zijn anders en bevinden zich in het ULF, ELF of VLF gebied (globaal tot 40 kHz.

2. De effecten zijn in dit geval sterk persoonsgebonden: lang niet iedereen heeft er hinder van en ‘EO gevoeligen’ verschillen in de specifieke frequentie en sterkte van velden die hen storen.

3. De onderzoekingen zoals die gedaan zijn waren niet zozeer gericht op het vaststellen van menselijke problemen maar eerder op het ontkennen daarvan. Dit hangt o.m. samen met de belangen die de opdrachtgever van het onderzoek hoopt te verdedigen. Wij zijn van mening dat als punt van uitgang moet worden genomen het feit dat er problemen zijn. In wetenschappelijke problemen zou men –anders dan bij epidemiologisch onderzoek- uit moeten gaan van een populatie van EO gevoeligen en zien wat daarmee aan de hand is, welke omgevingsvelden hen precies dwarszitten en wat aan hun ongemak of ziekte kan worden gedaan.

We werken vanuit de basis: mensen die zelf de problemen kennen en die ieder op zijn eigen wijze een manier heeft gevonden om met zijn/haar probleem te leren leven. We zijn geen commercieel adviesbureau dat tegen vergoeding oplossingen brengt of voorstelt.

Het interessante aan Elektrische Overgevoeligheid is dat de veldsterkten van de schadelijke EM velden buitengewoon zwak kunnen zijn en bovendien tamelijk specifiek qua frequentie. Dit vraagt om een (bio)logische verklaring.

• Hoe kan een organisme op zulke zwakke signalen reageren?
• Hoe moeten we ons de ‘ontvangst’ van die signalen voorstellen?
• Bestaat er zoiets als ‘antennes’?
• Hoe kan levende materie daarop reageren zo dat gezondheidsverstorende effecten optreden?
• Etc.

We presenteren een gedachteoefening betreffende de mogelijke interactie tussen EM velden en levende materie: een biologisch model. Er wordt een verklaring gezocht voor de individueel verschillende gevoeligheid, voor de toename in gevoeligheid in de tijd en voor de specificiteit van de prikkel. Wie vanuit zijn specialisme correcties heeft of aanvullingen weet wordt verzocht te reageren.

Terug naar openingspagina